Wreszcie się pojawił!!!

To jest ten dzień!

Wyczekiwany...

Wymarzony...

Upragniony....

...............

Mogłabym długo wymieniać jaki ten dzień jest....

ale najważniejsze, że wreszcie jest!!!

Że się pojawił!!!

PIERWSZY ZĄBEK!!!

Zauważyłam, a raczej wymacałam go w piątek wieczorem.

Mój Bąbelek od X czasu dzielnie broni dostępu do swojej buźki i nie chce się chwalić jej zawartością.
Wygląda to mniej więcej tak:

I właśnie dlatego nie mamy zdjęcia ząbka, ale ON tam jest!!!

Taka mała niespodzianka!!!

Ledwo, ledwo wystaję z dziąsełka.

Najlepsze w tym całym oczekiwaniu jest to,
 że już od 5 miesiąca co chwila podejrzewaliśmy,
że ząbek pojawi się na horyzoncie lada moment....

Podwyższona temperatura - "pewnie idą zęby";

Marudzi - "pewnie zęby";

Nie chce jeść - jak wyżej...

itd. 

A teraz kiedy naprawdę był blisko, nic na to nie wskazywało....

Żadnej gorączki, problemów z jedzeniem, spaniem, kupą, żadnego marudzenia....

Oby z kolejnymi było tak samo!!!

Pierwsze słowa synka i zapiekanka na obiad.

 Słów kilka o słowach mojego synka....

i grzybowe wspomnienie...

 zapiekanka z maślakami.

 Bąbelek pierwsze swe słowa wypowiedział już bardzo, bardzo dawno temu. 

Po raz pierwszy zawołał swoją ciocię Agnieszkę - krzycząc jej do ucha: Aaaaga!!!! - udało się spryciarzowi...

Później przyszła pora na mamę, czyli mnie!!!

Brzmiało to mniej więcej tak: mmmmmmmamamamamama....

Tak, tak... Wiem... on wcale nie wiedział co mówi.... To tylko gaworzenie... I takie tam...

Ale tak czy inaczej serce człowiekowi mocniej zabiło, a i łezka w oku się zakręciła...

Śmiechu też było nie mało, kiedy to tatuś posadził syna przed sobą i powtarzał mu:

- TATA TA TA TATA powiedź: TA TA...

na co synek, patrząc z uśmiechem tacie prosto w oczy:

- MAMAMAMAMAMAMAMMMMM

Jak mojemu kochanemu synkowi jest źle to woła: mammma....mammma...

A jak jest zły; to wrzeszczy:

MAMOOO!!!!

Teraz na topie jest babcia: 

BABA jest przez mojego synka odmieniana przez wszystkie przypadki, liczby itp. Potrafi tak całymi... kwadransami... (Kto ma niemowlaka w domu ten wie, że kwadrans to dla niego cała wieczność - mój Bąbelek w ciągu jednego kwadransa potrafi: zjeść, poczuć się strasznie zmęczonym i sennym, zasnąć, wyspać się i broić od nowa - wszystko to w te jedyne 15 minut. Też bym chciała regenerować siły w ciągu 5 min snu...)

Upragnione Tata padło dokładnie 4 razy, przy czym 3 razy słyszała to tylko mama, a dumny tatuś usłyszał to dopiero wczoraj wieczorem, kiedy jego Synuś wyszeptał: ta-ta.

Dzisiejszy poranek należy jednak do dziadków, tak tak - to ich dzień!!!

Od rana tylko: da-da da-da!!!

 

Świat słówek mojego Syna nie kończy się na członkach rodziny...

Jest jeszcze:

Am - używane zwykle w głodzie.

Ubu - znaczy pokaż mi to...

Uuuu - to na dzień dobry i na do widzenia.

Ło! - jako okrzyk zachwytu.

etc...

No, ale wracajmy do kulinariów i do maślaczków moich ukochanych...

Mój Mały Kuchenny Pomocnik :)

Zapiekankę tę przygotowałam gdy przyjechali do nas moja Siostra Paulina z Grześkiem.

I smakowała im, dlatego też dzielę się z Wami tym przepisem.

Zapiekanka ryżowa z maślakami.
Składniki:
1 szkl. ryżu;
150 g sera żółtego;
200 g maślaków (mogą być inne grzyby);
pierś kurczaka;
papryka zielona;
papryka czerwona;
cebula;
sól, pieprz, papryka w proszku.


Gotujemy ryż - na szklankę ryżu - dwie nie pełne szkl. wody. Doprawiamy solą, pieprzem. Ugotowany ryż (taki lekko wodnisty) przekładamy do naczynia żaroodpornego. Na ryż układamy plastry sera żółtego; posypujemy papryką. Pierś kurczaka myjemy, kroimy w kostkę i przyprawiamy solą i pieprzem. Podsmażamy. Dodajemy oczyszczone i pokrojone grzyby z cebulką pokrojoną w kostkę - smażymy chwilę razem. Dodajemy papryki pokrojone w paski, mieszamy i ściągamy z ognia. Wykładamy wszystko na ryż z serem. Przykrywamy ponownie serem i posypujemy papryką. Pieczemy w piekarniku około 30 min. w temp. 180.
Podajemy z zieloną sałatą.

Smacznego!!!

Co w "maminej" torbie piszczy... A do tego placek z dżemem.

Dziś trochę o mojej torebce i przepis na placek :)

Podejmuję temat torebki...

Zainspirowana Matrioszką i Patty też zajrzałam do swej torebki...

Po pierwsze: 

od kiedy jestem mamą moja torebka zmieniła rozmiar... o dziwo z wielkiej, opisywanej na allegro jako: mieszcząca A4 na małą, malutką z wielkim paskiem - żeby można było przewiesić ją przez ramie i mieć pewność, że nie spadnie... 

Po drugie:

noszę nie jedną, a dwie torby... Zwykle ta druga przypięta jest do wózka, więc nie jest źle :)

A co w nich piszczy....

same najpotrzebniejsze rzeczy :p

Wspomnienie wakacji....

Lato się skończyło. 

Jesień wita nas całkiem ładną pogodą, w sam raz na rodzinny spacer z Bąbelkiem...

I w sam raz na wspomnienia o wakacjach... 

Krótkich, ale bardzo udanych. W tym roku wyjechaliśmy tylko na weekend do Kazimierza Dolnego. Obawialiśmy się jak taka podróż będzie wyglądać z Młodym, ale nasz syn zaskoczył nas bardzo pozytywnie. Nie było problemu w samochodzie, ani ze spaniem w obcym miejscu, ani też z jedzeniem butelki w restauracjach - tu się zatrzymam... w niektórych restauracjach udało nam się nawet znaleźć przewijak albo przynajmniej miejsce gdzie spokojnie można dzidzię przebrać!!! Nie mogę powiedzieć tego samego o stacjach benzynowych.... Zatrzymaliśmy się na kilku różnych, żeby nogi rozprostować, skorzystać z toalety, przebrać Małego i tu ZONK. Nie było na żadnej przewijaka, mało tego nie było nawet miejsca gdzie można by się rozłożyć z własną matą, którą chyba każda mama czy tata ma w swojej czyt. Maluszkowej zawsze wypchanej po brzegi torbie.

Przewijanie na tylnym siedzeniu samochodu do przyjemnych i łatwych nie należy, zwłaszcza, że przy takiej wyprawie z maluchem oprócz fotelika jest cała masa "niezbędnych maluszkowych rzeczy" na tylnej kanapie... Ale cóż daliśmy radę!!! Po powrocie do domu przypomniało mi się, że słyszałam w telewizji o takiej akcji Mam z Cieszyna: "Tankujesz. Przewijasz". Okazuje się, że nie tylko my mieliśmy z tym problem...

Tankujesz. Przewijasz. Polecam Waszej uwadze :)

Ale miało być przyjemnie, a ja tu z przewijakami wyjeżdżam...

Wracam więc do celu naszej podróży:

Kazimierz Dolny - mekka artystów. 

Specyficzny klimat, w którym naprawdę można wypocząć i zapomnieć o codzienności. A że my niespokojne duchy jesteśmy to ten wypoczynek połączyliśmy ze zwiedzaniem, a jest co zwiedzać :)

Wspaniałe miasto, mili ludzie i najwspanialsza czekolada do picia jaką miałam okazję wypić... A trochę ich już w życiu spróbowałam... 

W Cafe Faktoria - Manufaktura czekolady podano nam napój bogów... gęstą, aksamitną czekoladę. Pyszności... Na samą myśl o niej moje kubki smakowe wariują!!!

 Pisząc o Kazimierzu nie można nie wspomnieć o drożdżowym Koguciku. 

Podobno dawno, dawno temu mieszkańcy składali w ofierze złym duchom koguty, co miało ustrzec ich przed złem. Kiedy brakło już kogutów, młody piekarz postanowił zastąpić je kogutami z ciasta, duchy nie zauważyły różnicy i tak już do tej pory zostało. W Kazimierzu wciąż piecze się drożdżowe koguciki :) Tyle mówi legenda, a w praktyce to bardzo smaczna pamiątka z Kazimierza :) 

Trzymajcie się ciepło!!!